W latach 1940–1945 był redaktorem naczelnym dziennika „Gardista”, będącego oficjalnym organem paramilitarnej Gwardii Hlinki.

W 1945 r., tuż przed wkroczeniem wojsk radzieckich do Czechosłowacji, emigrował z rodziną do Austrii, gdzie był internowany w okupacyjnej strefie amerykańskiej i skąd w 1947 r. deportowano go do Czechosłowacji. W 1948 roku został osądzony za działalność dziennikarską w czasie wojny. Ze swojego zaangażowania w ideologię narodowosocjalistyczną tłumaczył się nieudolnie koniecznością ochrony i utrzymania rodziny. Głowę uratowały mu pozytywne opinie dawnych kolegów ze środowisk lewicowych, Jána Smreka i Jána Poničana oraz fakt, że wiele z politycznej odpowiedzialności Urbana przejął jego dobry przyjaciel, były komendant Gwardii Hlinki i minister spraw wewnętrznych reżimu Tiso, Alexander Mach.

Po wyroku utrzymywał się głównie z przekładów. W 1974 r.