Od 1980 był zatrudniony na stanowisku docenta w Instytucie Kształtowania Środowiska.
W latach 80. działał w „Solidarności”. W 1990 krótko był wojewodą warszawskim. 30 stycznia 1990 premier Tadeusz Mazowiecki mianował go prezydentem Warszawy, a 25 czerwca 1990 (po wyborach samorządowych z 27 maja) ponownie na prezydenta wybrało go Zgromadzenie Wyborcze Warszawy.
Jako prezydent Warszawy pełnił funkcje przewodniczącego Światowego Związku Miast Pokoju. Był delegatem Polski do Stałej Konferencji Władz Lokalnych i Regionalnych Rady Europy w Strasburgu, wiceprzewodniczącym Komisji Rządowo-Samorządowej przy Urzędzie Rady Ministrów oraz współzałożycielem Unii Metropolii Polskich. W latach 1990–1994 był przewodniczącym rady Fundacji Unii Metropolii Polskich. W 1993 opublikował książkę pt. Jutro wielka Warszawa. Kadencję prezydencką zakończył 5 października 1994.
W 1993 bezskutecznie startował w wyborach do Senatu z ramienia BBWR. W wyborach samorządowych w 1998 bezskutecznie kandydował do rady powiatu warszawskiego z listy Porozumienia Warszawskiej Rady Gospodarczej.
W 2014 wsparł kandydaturę Hanny Gronkiewicz-Waltz na kolejną kadencję na stanowisku prezydenta Warszawy. Wchodził w skład Komitetu Wspierania Muzeum Historii Żydów Polskich Polin w Warszawie.