Po powrocie do Rzymu świętował triumf w 44 roku.
Charakterystyczna dla panowania Klaudiusza jest wzrastająca rola wyzwoleńców w sprawowaniu władzy. Cesarz, nie mając zaufania do kręgów senatorskich, główną rolę w administracji i w radzie przybocznej powierzał wyzwoleńcom. Kilku z nich: Tyberiusz Klaudiusz Narcyz, Tyberiusz Klaudiusz Polibiusz, Gajusz Juliusz Kallistus i Pallas zdobyło bardzo wpływową pozycję.
Klaudiusz ulegał też wpływom swoich żon. Najpierw poślubionej w 38 roku Messalinie, z którą miał Brytanika i Oktawię. Antyczne źródła przedstawiają Messalinę jako nimfomankęRzymski poeta Juwenalis, napisał satyrę na temat rozwiązłości Messaliny, która w trakcie snu Klaudiusza, przebierała się nakładając rudą perukę, i pod nazwą Lykiski obnażała się na rogach ulic (Satyry VI.115). organizującą orgiastyczne zabawy i doprowadzającą do skazywania na śmierć byłych kochanków lub tych, którzy ośmielali się odrzucać jej awanse. Zgubiła ją ceremonia małżeństwa z Gajuszem Syliuszem odbyta pod nieobecność Klaudiusza. Narcyz ujawnił to Klaudiuszowi i dopilnował egzekucji Messaliny. W 48 roku Klaudiusz poślubił Agrypinę – swoją bratanicę. Jej silna osobowość zdominowała ostatnie lata panowania cesarza. Wyrazem jej wzrastającej roli politycznej było przyznanie jej przez senat tytułu Augusty.