Został ponadto zastępcą członka Komitetu Centralnego PPR. W 1948 wraz z PPR przystąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w której pełnił początkowo te same funkcje (w KW do 1950, a w KC do 1954). W latach 1950–1956 był I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego partii w Opolu. Awansował także do najwyższych władz PZPR, w latach 1954–1968 zasiadając w KC, a w 1956 (od lipca do października) w Biurze Politycznym KC. W latach pięćdziesiątych związany z frakcją „puławian”. W latach 1956–1968 przewodniczący Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR (w listopadzie 1968 zastąpił go na tym stanowisku Zenon Nowak).

W latach 1947–1969 był posłem na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II, III i IV kadencji. W latach 1957–1969 członek Rady Państwa; w 1969 przeszedł na emeryturę.

Zmarł w Chrzanowie, pochowany z honorami wojskowymi na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A 4-Tuje-13)Wyszukiwarka grobów w Warszawie.. W imieniu ówczesnych władz w pogrzebie wziął udział członek Biura Politycznego KC PZPR, przewodniczący Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej Władysław Kruczek. W imieniu Komitetu Centralnego PZPR zmarłego pożegnał Wiceprzewodniczący CKKP Henryk MarianPogrzeb Romana Nowaka. „Trybuna Robotnicza”, s.