Marcina koło Poznania.
W 1284 komes Sędziwój podkomorzy księcia wielkopolskiego Przemysła II oddał mu wieś Górczyn, stanowiącą jego ojcowiznę, a w zamian za nią otrzymał wieś Kopajno w powiecie koneckim, obecnie to Kopojno koło Zagórowa. W 1284 książę Przemysł II lokował wieś na prawie magdeburskim. Zachował się dokument z tej lokacji mówiący o tym, że w 1284 książę Przemysł II powierzył Henrykowi z Tonch (miejscowość niezidentyfikowana) mieszczaninowi poznańskiemu, dziedzinę Górczyn w celu jej lokowania na prawie niemieckim ustanawiając go sołtysem dziedzicznym w Górczynie według prawa poznańskiego. Sołtys otrzymał co szósty łan z wszelkimi przynależnościami, sądownictwo między Niemcami a Polakami z wyjątkiem spraw o zabójstwo i kary śmierci, które podlegały landwójtowi poznańskiemu (wymienionym w dokumencie po łacinie jako advocatus provincialis), a także 1/3 z kar sądowych, prawo budowy młynów i karczmy oraz stawów rybnych. Sołectwo miało być wolne od służby z wyjątkiem potrzeby obrony kraju. Górczyn otrzymał immunitet sądowy;