W Szwecji konie ardeńskie nadal wykorzystywane są do zrywki drewna, co sprzyja utrzymaniu hodowli osobników mniejszego, bardziej szlachetnego typu.

We Francji i Belgii tradycyjne zastosowania w rolnictwie i leśnictwie, a także w wojsku, zostały w dużej mierze zastąpione przez maszyny. W tych krajach konie ardeńskie hodowane są głównie na cele rzeźne, co sprzyja utrwalaniu roślejszego typu, natomiast mniejszy, bardziej finezyjny wariant z wpływami krwi arabskiej stopniowo zanika.

Historia Przez długi okres historyczny zwarty, silnie umięśniony koń ardeński był trwale związany z obszarem Ardenów francuskich, luksemburskich i belgijskich, gdzie pełnił najpierw funkcję konia bojowego, a następnie pociągowego i roboczego.

Przypuszcza się, że konie ardeńskie wywodzą się od prehistorycznych koni Solutré z epoki kamiennej zamieszkującymi ten region (zob. ), który około 20 000 lat p.n.e. występował na terenach dzisiejszej Francji i Belgii. Zwierzęta tego typu były wykorzystywane już w czasach starożytnego Rzymu przez legiony rzymskie. Konie te zostały opisane przez Cezara jak i greckiego historyka Herodota jako wytrzymałe i silne wierzchowce używane przez miejscową ludność.