Izba Reprezentantów Wybrany po raz pierwszy do Izby Reprezentantów USA w listopadzie roku 1924 zasiadał w niej w okresie 21 dwuletnich kadencji (4 marca 1925 – 3 stycznia 1967). Reprezentował 14. okręg wyborczy Massachusetts, a od 1963 dziesiąty.
Liderem mniejszości został po raz pierwszy w roku 1939 (demokraci, na czele z prezydentem Franklinem Delano Rooseveltem dzierżyli praktycznie niepodzielną władzę, kontrolując Biały Dom i Kongres, ten ostatni przytłaczającą większością mandatów, od roku 1933). Martin stał na czele frakcji republikanów w Izbie do 3 stycznia 1947, kiedy to jego partia zdobyła wreszcie większość w obu izbach Kongresu, a on sam został spikerem. Pełnił też funkcję lidera mniejszości w latach 1949–1953 i 1955–1957, kiedy to, pozostając członkiem Izby, przekazał kierownictwo.
Spiker Izby Reprezentantów Po raz pierwszy został spikerem w roku 1949 i był nim przez dwa lata, do 1949, kiedy demokraci odzyskali kontrolę nad izbą. Powrócił wtedy na stanowisko lidera mniejszości (dotychczasowy lider republikanów, wtedy w większości, Charles A. Halleck, musiał ustąpić mu miejsca, zostając jego zastępcą).