Wtedy też otrzymał doktorat honoris causa od Uniwersytetu w Jenie. W 1919 został członkiem Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie, a w 1928 przeszedł na emeryturę. Został pochowany na Cmentarzu Leśnym w Monachium.

Styl Fischera odrzucał zarówno historyzm, jak i secesję. Architekt brał pod uwagę miejscowe czynniki topograficzne i kulturowe, zwracał uwagę na społeczny odbiór architektury.

Do uczniów Fischera należą m.in.: Dominikus Böhm, Hugo Häring, Ernst May, Erich Mendelsohn, J.J.P. Oud i Paul Schmitthenner. Asystentem Fischera był Paul Bonatz, a jednym z jego pracowników Bruno Taut.

Wybrane dzieła 1899–1901 – ewangelicki Kościół Zbawiciela w Monachium 1903–1908 – gmach Uniwersytetu w Jenie 1906–1911 – kościół garnizonowy w Ulm (pionierskie zastosowanie betonu do konstrukcji hali świątyni) 1909–1913 – galeria sztuki (tzw. Kunstgebäude) przy placu Zamkowym w Stuttgarcie 1912–1915 – Heskie Muzeum Krajowe w Wiesbaden 1918–1930 – osiedle mieszkaniowe Alte Heide w Monachium 1925–1926 – kościół ewangelicki w Planegg