Z dniem 31 grudnia 1931 roku został przeniesiony do rezerwy z równoczesnym przeniesieniem w rezerwie do 20 pułku piechoty.
1 lipca 1932 roku został mianowany prowizorycznym wicekonsulem II klasy w Tuluzie. W czasie rocznego pobytu w tym mieście nawiązał kontakt z tamtejszą masonerią.
Po powrocie do Polski pracował w firmie zajmującej się eksportem drewna. W 1934 roku założył Agencję Prasową „Tempo”.
W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas w grupie oficerów „pozostających stale zagranicą”.
Jesienią 1939 roku znów znalazł się we Francji. Jego dalsze losy w czasie II wojny światowej nie są jednak znane. Po zakończeniu wojny trafił do Londynu, a następnie do Szkocji, gdzie wiosną 1947 zmarł nagle na udar. Pochowany w Edynburgu na cmentarzu .
Był autorem książek społeczno-obyczajowych (Nie mogę pisać, Oskarżam – wspólnie z Włodzimierzem Popławskim), fantastycznych (Bakcyl, Rok przestępny), a także licznych artykułów publicystycznych.
Życie prywatne Żonaty z Hanną Żukotyńską (1899–1984), dzieci: Hanna Karczewska-Brudzyńska (1924–1994, sanitariuszka w Powstaniu Warszawskim, ps.