Od końca XVIII wieku budynek mieścił liczne urzędy. Po III rozbiorze Polski w 1795 roku stał się siedzibą prezydenta Prus Południowych von Hoyma. Po roku 1828 został przebudowany na kamienicę czynszową. Po 1910 roku został częściowo wyburzony od strony pałacu Teppera w związku z budową nowej kamienicy.
Pałac został spalony podczas obrony miasta we wrześniu 1939 i zburzony w 1944. Został odbudowany w latach 1948–1950 według projektu Ludwika Borawskiego i Wacława Podlewskiego na siedzibę Zjednoczenia Przemysłu Lotniczego i Silnikowego. Elewacji od strony ul. Miodowej przywrócono wygląd jaki otrzymała w latach 1760–1762 pozostawiając jednak podział pierwszego piętra na dwie kondygnacje. Przy rekonstrukcji posłużono się obrazem Canaletta.
W 1965 roku pałac został wpisany do rejestru zabytków.
W 1969 na bocznej ścianie pałacu (od strony trasy W-Z) odsłonięto tablicę upamiętniającą urodzonego tam Wacława Gąsiorowskiego.
W 2010 właścicielami pałacu stali się spadkobiercy Edwarda Piotrowskiego, jego ostatniego przedwojennego właściciela.
Przypisy PAP, pp, Warszawski pałac Biskupów Krakowskich zmieni właściciela, Wprost, 2010-07-29.
Kategoria:Architektura I Rzeczypospolitej (województwo mazowieckie) Kategoria:Pałace polskich biskupów Biskupów Kategoria:Zamki i pałace biskupów krakowskich