Większość czasu spędza w ciągłym biegu, z hotelu do redakcji, z redakcji na przyjęcie, z przyjęcia do hotelu. Opisuje, iż ciężko jest jej się w tym wszystkim odnaleźć. Esther spotyka się z Buddym Willardem, studentem czwartego roku medycyny w Yale, jednak uważa go za hipokrytę i w trakcie książki stopniowo się od siebie oddalają, gdy tylko znalazła się ku temu sposobność. Z czasem bezradność Esther w otaczającym ją świecie przeradza się w bezsilność i obojętność, uznaje proste czynności za idiotyczne i niepotrzebne, dlatego też przestaje zmieniać ubranie i myć włosy. Z każdym dniem coraz bardziej popada w chorobę psychiczną i obłęd, nie może sypiać w nocy, jeść, czytać. Zaczynają nękać ją myśli samobójcze, nie widzi sensu dalszego egzystowania, kupuje paczkę żyletek z zamiarem podcięcia sobie żył podczas kąpieli, jednak widok krwi jest dla niej odpychający i ostatecznie się na to nie decyduje. Po czasie usiłuje powiesić się na jedwabnym pasku od szlafroka matki, ale ostatecznie także rezygnuje i z tego pomysłu. Ciotka Esther daje jej adres dobrego psychiatry, aby przepisał jej coś na sen, lecz gdy dziewczyna wraca z lekami do domu, a jej matka wychodzi do pracy, podejmuje kolejną próbę. Zażywa całą butelkę leków, jednakże udaje się ją odratować.