Niektóre z podanych wyżej cech odróżniają kumaka górskiego od nizinnego. Jednakże aby wiarygodnie zdiagnozować gatunek, należy ocenić całe zespoły, a nie pojedyncze cechy. Dodatkowo w rejonach symapatrycznego występowania tworzą się mieszańce, tak więc diagnostyka na podstawie wyłącznie cech morfologicznych nie zawsze jest możliwa.
Skóra Zwierzę to wyróżnia się swym ubarwieniem. Wierzchnia strona jego ciała pełni rolę maskującą. Jest brązowa, błotnista, ciemnooliwkowa, szarawa, gliniastoszara, ziarnista. Może też być odcieniu zielonkawego, a zdarza się, że i zielonego. Zdobią ją ciemniejsze plamki. Natomiast białe punkciki są rzadkie albo też nie ma ich wcale. Pokrywają ją brodawki, na szczycie zaopatrzone w pory i, zwłaszcza w przypadku płci męskiej, w kolce rogowe. Guzki grzbietu są więc ostre i względnie wysokie, a skóra jest szorstka w dotyku. W okresie rozrodu tworzą się tam zrogowaciałe narośla stożkowatego kształtu. Ta strona ciała w odróżnieniu od spodniej nie jest tak łatwo dostrzegalna. Podgatunek B. v. scabra charakteryzuje się bardziej kolczastymi brodawkami niż u B. v. variegata.