w jednej z nich narodził się, być może za sprawą legendy „Hunor i Magor”, mit, podług którego Węgrzy spokrewnieni są z Hunami i ich spadkobiercami.

Od XV. w. kroniki poczęły ustępować miejsca religijnym hymnom pochwalnym. Pierwszym w całości zachowanym tekstem tego typu jest „Starowęgierski lament Maryi” (węg. Ómagyar Mária siralom), odkryta dopiero w 1922 r. w Bibliotece Uniwersytetu Belgijskiego, a napisana już ok. 1300 r.

Pierwsze prawie kompletne, niezachowane niestety w całości, tłumaczenie Pisma Świętego – Biblia husycka (Huszita Biblia) – pochodzi z lat 1416–1435 i jest przypisywane mnichom Tamásowi Pécsi i Bálintowi Újlaki. Jej recepcja była niewielka, był to bowiem kodeks rękopiśmienny (zachowały się trzy częściowe jego odpisy). Mimo to jednak Biblia husycka stanowiła ważny krok na drodze do tworzenia się interdialektu węgierskiego i rozwoju węgierskiego języka literackiego.

Odrodzenie Wraz z renesansowym królem Maciejem Korwinem (1458–1490) rozpoczął się na Węgrzech wzmożony rozwój kulturalny.