W 1945 wstąpił do II Łużyckiej Dywizji Artylerii pod dowództwem generała Benedykta Nestorowicza, z którą przemierzył szlak bojowy. W latach 1945–1953 uczył się w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej i Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej, pod kierunkiem prof. Jana Wróblewskiego. W tym samym czasie, w latach 1945–1950, służył w Orkiestrze Reprezentacyjnej Wojska Polskiego jako podoficer zawodowy. W lutym 1950 podjął pracę w Filharmonii Warszawskiej na stanowisku drugiego puzonisty. Od 1951, po sukcesie na konkursie w Berlinie, pracował tam już jako pierwszy puzonista-solista. Pracował na tym stanowisku przez następne 26 lat. Otrzymał II nagrodę na konkursie w Berlinie.
Od 1950 był częstym solistą na antenie Polskiego Radia. W 1953 uzyskał dyplom z odznaczeniem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. Jako solista stał się autorem prawykonań kilkunastu utworów polskich i zagranicznych kompozytorów, w tym Kazimierza Serockiego, T. Paciorkiewicza, W. Friemanna, Cz. Grudzińskiego, B. Konowalskiego, Sz. Laksa, Leonida Lubowskiego, których utwory częstokroć były dedykowane Pietrachowiczowi. W 1958 uzyskał stypendium Ministerstwa Kultury i Sztuki, przebywał w Paryżu, Moskwie i Leningradzie.