Wymowa p zmieniła się w większości pozycji na h, jednak nie zmieniono pisowni i znaki te mogły oznaczać zarówno h, jak i p, dlatego z czasem zaczęto oznaczać wymowę p kółeczkiem.
Wymowa kany Oto podstawowe zasady odczytu znaków kany (hiragany i katakany), w zapisie zgodnym z transkrypcją Hepburna: samogłoski /a/, /e/, /i/, /o/ wymawia się, jak w języku polskim; samogłoska /u/ odbiega nieco od polskiej wymowy (wargi nie są zaokrąglone, lecz płasko rozciągnięte); spółgłoski /k-/, /g-/, /n-/, /m-/, /p-/, /s-/, /t-/, /d-/, /b-/ wymawia się tak samo, jak po polsku; /r-/ jest dźwiękiem pośrednim pomiędzy polskimi l a r; /z-/ wymawia się dz; /shi/ wymawia się si; /ji/ wymawia się dzi; /chi/ wymawia się ci; /tsu/ wymawia się cu; /fu/ wymawia się fu (choć spółgłoska f jest w japońskim dwuwargowa, nie wargowo-zębowa jak polskie f), pozostałe /h-/ wymawia się jak po polsku /y-/ wymawia się jak polskie j /wa/ wymawia się jak ła, ale /wo/ wymawiane jest o /n/ (ale nie serię rozpoczynającą się od /n-/) wymawia się odmiennie w zależności od następującej po nim spółgłoski, przed: /m/, /p/, /b/ → /m/;