stronę pamięci; bezpośrednie adresowanie kodu (poprzez wskaźnik rozkazu) oraz pośrednie danych (poprzez wskazanie strony i słowa w niej), jedna klasa systemu przerwań (32 przerwania), kanał multipleksera, urządzenia zewnętrzne: drukarka, maszyna do pisania, czytnik i perforator taśmy, pulpit sterowania.
MERA 301 wykorzystywała nośniki na kasetach magnetycznych PK-1 i PK-2 o pojemności 0,5 miliona znaków.
MERA 305 był rozbudowany o kanał bezpośredniego dostępu do pamięci dyskowej oraz system 128 przerwań podzielonych na 4 klasy (każda po 32 przerwań).
MERA 306 została znacząco rozbudowana: pamięć operacyjną podzielono na tomy po 4 k słów, co umożliwiało rozbudowę pamięci do wielkości 8, 15, 24 lub 32 k 8-bitowych słów (tj. 8, 15, 24 lub 32 kB), możliwość stosowania zabezpieczenia systemu przed zanikiem napięcia, możliwość podłączenia zegara czasu rzeczywistego, zastosowano pamięć dyskową Mera 9425.
Oprócz powyższego istniała możliwość dołączania innych urządzeń: monitora i klawiatury, klawiatury specjalnej, pamięci taśmowej (szpulowej), urządzeń sprzęgających z urządzeniami pomiarowymi i automatyki przemysłowej.
Lista rozkazów języka maszynowego liczyła 34 pozycje obejmujące rozkazy arytmetyczne, logiczne i sterujące, które realizowane były za pomocą mikrokodu wykonywanego na kartach sprzętowych.