Sytuacja ta miała miejsce najczęściej w sytuacji gdy najstarszy syn monarchy nie miał w pełni zagwarantowanej sukcesji tronu, a także w monarchiach elekcyjnych, gdy dochodziło do wyboru jego następcy (vivente rege).
W Belgii pełnoletni potomkowie panującego monarchy wchodzili, na mocy prawa, w skład senatu (izby wyższej parlamentu federalnego).
Tytuły następców tronu Następca tronu, co do zasady nosi osobliwy dla tej funkcji i tradycyjny dla danej monarchii tytuł arystokratyczny.
Istniejące monarchie Książę Koronny – Królestwo Danii, Królestwo Norwegii, Królestwo Szwecji, Królestwo Arabii Saudyjskiej, Sułtanat Brunei, Królestwo Tajlandii, Dziedziczny Wielki Książę – Wielkie Księstwo Luksemburga Dziedziczny Książę – Księstwo Monako, Księstwo Liechtensteinu Książę Asturii – Królestwo Hiszpanii (poprzednio Kastylia), obecny następca tronu nosi także tradycyjne tytuł: Książę Girony – następca tronu Aragonii, Książę Viany – następca tronu Nawarry, Pan na Balaguer – następca tronu Katalonii, Książę Oranii – Królestwo Holandii Książę Brabancji – Królestwo Belgii, Książę Walii – Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (poprzednio Królestwo Anglii), Książę Rothesay – następca tronu Szkocji, Kōtaishi (następca tronu lub książę koronny, gdy cesarzem jest ojciec) lub kōshi (cesarski dziedzic pierwszy