Opis ten dotyczy jeziora Tuchom koło Gdańska.
Klasyfikacja toksyn sinicowych Ze względu na miejsce działania toksyny sinicowe dzieli się na następujące grupy: hepatotoksyny – niszczące wątrobę (mikrocystyny, nodularyny, cylindrospermopsyna), neurotoksyny – niszczące układ nerwowy (anatoksyny, saksytoksyny, czasem saksytoksyny wyróżnia się jako toksyny paraliżujące), dermatotoksyny – wywołujące zmiany skórne (lyngbyatoksyna-a, aplysiatoksyna), pozostałe cytotoksyny.
Ze względu na budowę chemiczną wśród toksyn sinicowych można wyróżnić cykliczne peptydy, alkaloidy i lipopolisacharydy.
Toksyny sinicowe Mikrocystyny i nodularyny thumb|Mikrocystyna LR, najczęściej spotykany wariant mikrocystyn Mikrocystyny i nodularyny są cyklicznymi peptydami nierybosomalnymi o działaniu hepatotoksycznym. Do 2017 roku wyizolowano 246 analogów mikrocystyn oraz 10 nodularyn. Mikrocystyny to heptapeptydy, czyli zbudowane są z siedmiu aminokwasów, a nodularyny to pentapeptdy – zbudowane z pięciu. Mają charakter polarny i są łatwo rozpuszczalne w wodzie, za to trudno przechodzą przez błony komórkowe.