thumb|160px|left|Wincenty Wnuk, ppłk thumb|Grób Wincentego Wnuka na cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie 24 stycznia 1934 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 9 kwietnia 1934 był zastępcą dowódcy 72 pułku piechoty im. Dionizego Czachowskiego w Radomiu. 15 lipca 1938 został dowódcą 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie. W marcu 1939 objął dowództwo i rozpoczął organizację batalionu KOP „Małyńsk”.
W przeddzień kampanii wrześniowej wymienił na stanowisku dowódcy 31 pułku Strzelców Kaniowskich w Sieradzu płk. Stanisława Józefa Biegańskiego. Wraz z pułkiem, w składzie 10 Dywizji Piechoty ze składu Armii „Łódź”, bronił linii Warty na przedpolach Sieradza, a podczas odwrotu zniszczył z zaskoczenia 11 września w Mszczonowie zmotoryzowaną kolumnę zaopatrzeniową niemieckiego XVI Korpusu oraz kompanię propagandową Luftwaffe. Swój szlak wrześniowy skończył pod Kozienicami, gdzie 31 pp został rozbity. Część żołnierzy przedarła się jednak pod Tomaszów Lubelski i tam została wzięta do niewoli przez Sowietów (27 oficerów 31 pp jest na Liście Katyńskiej).