Możnowładztwo – górna warstwa społeczna w feudalnym społeczeństwie średniowiecznym (najwyższa warstwa średniowiecznego rycerstwa zajmująca uprzywilejowaną pozycję w państwie). Obejmowała ona posiadaczy największych majątków ziemskich. Możnowładcy posiadali dostęp (często monopol) do najwyższych urzędów państwowych i kościelnych.
W czasach panowania Bolesława Krzywoustego czołowymi możnowładcami byli m.in. palatyn Skarbimir z rodu Awdańców, kanclerz i biskup Michał Awdaniec.
W czasach panowania Przemysła I w Wielkopolsce, czołową postacią był Mościc z Wielkiego Koźmina z rodu Ostoja, wojewoda poznański 1242–1252.
W czasach panowania Władysława Łokietka czołowymi możnowładcami byli m.in. kasztelan krakowski Spicymir z Tarnowa (Spytko z Melsztyna) i archidiakon krakowski Jarosław z Bogorii i Skotnik (późniejszy arcybiskup gnieźnieński), wojewoda Mikołaj Bogoria.
W czasach panowania jego syna Kazimierza Wielkiego obok dwóch wyżej wymienionych, czołową rolę pełnili także kanclerze krakowscy Zbigniew ze Szczyrzyca i Janusz Suchywilk oraz Jan z Buska.