Bunt wójta Alberta – zbrojne wystąpienie części mieszczan krakowskich między majem 1311 rokuE. Długopolski za graniczną wskazuje datę wyboru rajców miejskich i wójtów sądowych 17.V.1311. Wśród 6 rajców miejskich tylko jeden, Henryk z Kietrza utrzymał się w Krakowie po stłumieniu powstania, chociaż w dokumencie książęcym z grudnia 1311 roku jest określany jako buntownik. a majem lub czerwcem 1312 rokuE. Długopolski wskazuje moment zakończenia buntu pomiędzy 19 maja 1312 a 14 czerwca 1312 roku, umiejscawiając termin wydania miasta w okolicach 14 czerwca jako bardziej prawdopodobny. przeciwko księciu kujawskiemu, Władysławowi. Przywódcą buntu był wójt krakowski Albert. Klęska powstania przyczyniła się do wzmocnienia działań księcia Władysława mających na celu zjednoczenie pod wspólnym berłem ziem polskich będących do czasu jego koronacji na króla Polski w stanie rozbicia dzielnicowego.