Kiedy wygasł rozejm, w lipcu 1459 Polacy ponownie rozpoczęli oblężenie miasta Malbork. Głównodowodzącymi obroną zamku Malbork i oblężenia miasta zostali Jan Kościelecki i Prandota Lubieszowski. Król nie był w stanie wystawić znacznej armii z powodu toczonych sporów z możnymi. W listopadzie podpisano dwumiesięczne zawieszenie broni. Rozpoczęły się negocjacje przy współpracy z zagranicznymi władcami.
Negocjacje po raz kolejny nie doprowadziły do pokoju, wzmocniły wręcz pozycję zakonu na arenie międzynarodowej. Zakon zdobył poparcie Jerzego z Podiebradów obawiającego się pretensji Kazimierza do tronu czeskiego po swojej żonie Elżbiecie Habsburskiej. 21 marca 1460 Polacy ponownie rozpoczęli oblężenie miasta Malbork. Odcięto miasto od dostaw żywności, blokowano ruch na Nogacie. 5 sierpnia 1460 miasto poddało się siłom polskim. Na śmierć skazano burmistrza miasta wspierającego Krzyżaków, głównego sprawcę zdrady i oddania zakonowi miasta. Po 34 miesiącach Malbork ponownie był całkowicie w rękach polskich.
Zobacz też Oblężenie Malborka (1410) Oblężenie Malborka (1945)
Bibliografia Marian Biskup: Wojna trzynastoletnia.
Kategoria:Bitwy wojny trzynastoletniej Kategoria:Oblężenia w historii Polski Kategoria:Historia Malborka Kategoria:Wydarzenia 1457 Kategoria:Wydarzenia 1458 Kategoria:Wydarzenia 1459 Kategoria:Wydarzenia 1460