Oblężenie Malborka – oblężenie, które miało miejsce w latach 1457–1460 w trakcie wojny trzynastoletniej.
Wiosną 1457 nieopłacane przez zakon krzyżacki wojska najemne strzegące zamków rozpoczęły pertraktacje z królem polskim Kazimierzem Jagiellończykiem dotyczące sprzedaży kilku miast oraz twierdz Polakom. Za uzbieraną kwotę 190 000 złotych węgierskich odkupiono w czerwcu Malbork, Tczew oraz Iławę. 8 czerwca 1457 wojska polskie wkroczyły do twierdzy malborskiej. Stolica państwa krzyżackiego została przeniesiona do Królewca.
W sierpniu 1457 doszło do nowej ofensywy zakonu z zamiarem odbicia utraconych zamków. Pierzchły nadzieje polskie o szybkim zakończeniu konfliktu. Siły krzyżackie udały się w stronę Prus Dolnych. W tym samym czasie, gdy siły pod dowództwem Henryka von Plauena rozbiły pospolite ruszenie pod Sępopolem, główna armia pod dowództwem Bernarda Szumborskiego skierowała się ku Malborkowi. 28 września siły Zakonu krzyżaciego zajęły miasto Malbork. Zamek w Malborku broniony przez Oldrzycha Czerwonkę został otoczony przez siły krzyżackie.