Jej siedzibę przeniesiono z powrotem do Wrocławia w roku 1075.
Po napadzie księcia Brzetysława I na Gniezno w roku 1039 upadła metropolia gnieźnieńska. Najprawdopodobniej w roku 1075 król Polski Bolesław Śmiały przywrócił metropolię oraz reorganizował Kościół polski.
archidiecezja gnieźnieńska diecezja krakowska diecezja wrocławska (od 1000 do ok. 1031, restytuowana w 1051) diecezja płocka (od 1075) diecezja kruszwicka (ok. 1015 do przełomu XI i XII w.) diecezja kujawska (od ok. 1123) diecezja chełmińska (1243–1246) diecezja kamieńska (po 1373 podległa bezpośrednio papieżowi) diecezja lubuska
Lata 1386–1569 Po unii polsko-litewskiej w skład metropolii weszły nowe diecezje z Wielkiego Księstwa Litewskiego: wileńska (1388) i żmudzka (1421). W 1566 sekularyzowano diecezję lubuską, w tym samym roku metropolii podporządkowano diecezję chełmińską. Od XVI w. pod metropolię podlegała też diecezja łucka (wcześniej pod metropolię lwowską). Skład metropolii od 1569: archidiecezja gnieźnieńska diecezja poznańska diecezja chełmińska (od 1566) diecezja płocka diecezja kujawska diecezja lubuska (do 1566) diecezja łucka diecezja wileńska diecezja krakowska diecezja żmudzka diecezja wrocławska