Największy rozkwit i pomyślność królestwo Magadha przeżywało za panowania króla Aśoki (269–231 p.n.e.) z dynastii Maurjów. Państwo osiągnęło wtedy swój największy zasięg terytorialny, obejmując w swych granicach, głównie w drodze krwawych podbojów, prawie całą północną i środkową część półwyspu oraz część dzisiejszego Iranu i Afganistanu.
W drugiej połowie swego panowania Aśoka, odczuwając wyrzuty sumienia za setki tysięcy ofiar swoich wojen, stał się buddystą. Starał się rządzić pokojowo, wielkodusznie, według buddyjskich zasad moralnych, złagodził kodeks karny, propagował wegetarianizm. Wysyłał liczne misje dyplomatyczne i nawiązał przyjazne kontakty z Egiptem, Syrią, Macedonią i sąsiednimi krajami. Pozyskał dla buddyzmu między innymi Cejlon. Rozbudował aparat administracyjny, w wielu miejscach cesarstwa kazał ustawić kamienne kolumny z wyrytymi opisami ważnych wydarzeń i edyktów państwowych. Za jego panowania bardzo rozwinął się eksport do Europy przypraw korzennych, jedwabi i kamieni szlachetnych.