W czasie powstania listopadowego należał do tzw. junty przygotowującej powstanie na Podolu i był odpowiedzialny za organizację funduszów. 19 lutego 1831 r. zawiązano tajne Towarzystwo Patriotyczne Podolskie, na czele którego stanęła siedmioosobowa Rada Centralna (tzw. Junta). Jednocześnie Joachim Leśniewicz został wybrany w skład Rady CentralnejAndrzej Wroński, Powstanie listopadowe na Wołyniu, Podolu i Ukrainie, Przegląd Historyczny 78/4, 1987, s. 632. Po bitwach pod Daszowem i Majdankiem przedostał się przez Galicję do Królestwa Polskiego. Służył w kwatermistrzostwie. Awansował na kapitana, a 15 września 1831 roku został odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari nr 2463. Wraz z bratem stryjecznym, Tytusem Leśniewiczem z Wielkiej Mukszy, wybitnie zasłużył się w obronie ZamościaS. Orgelbranda Encyklopedia Powszechna : z ilustracjami i mapami. T. 18, 1864, s. 131. Po upadku twierdzy (23 października 1831) powrócił do majątku rodzinnego na Podole, korzystając z gwarancji nietykalności udzielonej obrońcom Zamościa.