Wraz z jego rezygnacją z funkcji gubernatora wiele projektów, które przyczyniło się do rozwoju i ulepszenia Tambova, nigdy nie zostało ukończonych. Dopiero w 1822 roku, prawie 40 lat później, rozpoczęto brukowanie ulic tambowskich, do czego użyto kamienia przygotowanego w czasach Derżawina. Pod koniec XIX wieku Tambów stał się znaczącym ośrodkiem kulturalnym, który wspierał rozwój szkół, bibliotek i innych instytucji. W 1897 roku liczyło ponad 50 000 mieszkańców.
thumb|left|skala|Odznaka z herbem guberni tambowskiej zatwierdzona przez Aleksandra II Romanowa w 1878 roku thumb|skala|Herb miasta wojewódzkiego Tambow (gubernia tambowska), z roku 1781, wraz z opisem w oficjanym Herbarzu Rosyjskim autorstwa Winklera Podczas wojny domowej, w latach 1920–1921, region był świadkiem powstania tambowskiego – zaciekłej walki między miejscową ludnością a bolszewicką Armią Czerwoną. W 1921 roku powstała Republika Tambowska, która wkrótce została obalona przez Armię Czerwoną pod dowództwem Michaiła Tuchaczewskiego. W latach 1928–1934 Tambów stał się ośrodkiem okręgu w Centralnym Obwodzie Czarnoziemskim. Po rozwiązaniu obwodu 13 czerwca 1934 r. Tambów stał się ośrodkiem rejonowym w obwodzie woroneskim.