Wybór na króla Niemiec Po śmierci Rudolfa I Habsburga w 1291 r. dzięki poparciu arcybiskupa kolońskiego Zygfryda II został następcą Rudolfa I Habsburga na tronie niemieckim w 1292 r. Ceną poparcia było uzyskanie wielu przywilejów od elektorów. Do najdalej idących należały koncesje udzielone królowi czeskiemu Wacławowi II 30 czerwca 1292 r., w którym Adolf obiecał Wacławowi odebranie księstw Austrii i Styrii Albrechtowi Habsburgowi. Miało to nastąpić, ponieważ poprzedni król Rudolf odebrał te terytoria królowi Czech Przemysłowi Ottokarowi II, ojca Wacława. Arcybiskup Moguncji otrzymał cesarskie miasta Mühlhausen i Nordhausen, co odpowiadało interesom Moguncji w regionie Turyngii.
5 maja 1292 r. we Frankfurcie nad Menem arcybiskup Moguncji w imieniu wszystkich elektorów wybrał Adolfa na króla Niemiec (cesarza elekta). Został koronowany w Akwizgranie 24 czerwca przez arcybiskupa Kolonii.
Panowanie Początek panowania Na początku swojego panowania Adolf nie miał ani wpływów, ani władzy i został wybrany królem z powodu preferencji elektorów dla słabego władcy. Jego władza była od samego początku ograniczona z powodu podjętych zobowiązań.