Więzienie dla młodocianych Już w 1949 roku korzystając z pracy osadzonych w Obozie Pracy więźniów zaczęto przekształcać obóz w Więzienie dla Młodocianych, co dokonało się w 1951 roku. Wiosną pozostali w nim więźniowie poniżej 21 roku życia oraz około 200 starszych więźniów, którzy po rozebraniu drewnianych baraków zbudowali na ich miejscu 3 murowane budynki mogące pomieścić ok. 7000 osób. Powstały też inne obiekty: dom kultury, warsztaty oraz szkoła dla 500 uczniów. Wśród więźniów okresu 1951–1953 najliczniejszą grupę stanowili więźniowie polityczni. W kolejnych latach powiększała się liczba osób skazanych za przestępstwa kryminalne. Zakład wzorowany był na łagrach.
Jak twierdził naczelnik więzienia Salomon Morel, umieszczeni tu więźniowie byli bandytami i dlatego ciężką pracą powinni się zrehabilitować za zbrodnie popełnione wobec Polski Ludowej.
Więźniowie byli wychowywani przez pracę na wzór człowieka radzieckiego, w oparciu o metody sowieckiego pedagoga Antoniego Makarenki.