Wykorzystując zaskoczenie i lokalną przewagę liczebną, siły Melosa opanowały znaczne tereny Apulii, wypierając wojska bizantyjskie poza linię wyznaczoną przez miasta Fortore i Trani. W tej sytuacji cesarz Bazyli II, który właśnie kończył podbój Bułgarii, wysłał znaczne siły pod dowództwem katepano Bazylego Bojoannesa. Wśród tych wojsk znajdowały się również oddziały gwardii wareskiejWhittow, s. 390.
Bitwa pod Kannami Nad brzegami rzeki Ofanto, w miejscu historycznego zwycięstwa Hannibala, siły bizantyjskie pokonały ustępujące im liczebnie wojska powstańców longobardzkich. Normanowie ponieśli najcięższe straty, zginął również ich przywódca, Gilbert. Pozostali dowódcy uciekli i udali się na wygnanie. Mnich Amatus z Monte Cassino opisywał siły bizantyjskie jako "pszczoły które wyroiły się z ula""comme li ape quant il issent de lor lieu quant il est plein", Amatus z Monte Cassino, Storia de’ Normanni, I.22, ed. de Bartholomaeis, s. 29 (starofrancuski przekład nie zachowanej łacińskiej kroniki)
Konsekwencje Odniesione zwycięstwo wzmocniło pozycję Bizancjum we Włoszech.