Elementy mowy ciała stanowiące nieodłączną część języków miganych pomagają wyrażać myśli i stany emocjonalne, jak również zastępują intonację.
Elementem o niejasnym statusie w językach migowych są tak zwane alfabety migowe (znaki daktylograficzne). W pewnym sensie są one elementem obcym, „cytowanym” (jak znaki pisma chińskiego w tekście polskim), nienależącym do danego języka migowego (nie przyłączają żadnych elementów gramatycznych, są zawsze w zdaniu „wyizolowane”). Z drugiej strony nie są to znaki pozbawione treści – odsyłają one do liter danego alfabetu.
Charakterystyka Język migowy jest jak języki foniczne językiem naturalnym. Dlatego też podstawowym sposobem komunikacji dziecka słyszącego z jego niesłyszącymi rodzicami ( – , pol. słyszące dzieci głuchych rodziców) będzie język migowyŚrodowisko dzieli się na dwie grupy: pozytywnych i negatywnych. pozytywni to osoby odczuwające silny związek ze środowiskiem głuchych i w pełni akceptujące język migowy. Natomiast negatywni to osoby traktujące środowisko głuchych jako obce i nie identyfikujące się z jego problemami.. Dzieci mające głuchych rodziców przyswoją sobie tę formę komunikacji niezależnie od tego, że same mają sprawny słuch.