Morfologia Czasowniki perskie odmieniają się względem czasu, osoby i liczby. Czasy przeszłe i imiesłów czasu przeszłego tworzy się od tematu czasu przeszłego, natomiast od tematu czasu teraźniejszego czas teraźniejszy trybu oznajmującego oraz łączny, tryb rozkazujący oraz życzący, a także imiesłów czasu teraźniejszego. Temat czasu przeszłego uzyskuje się poprzez odjęcie zrostka bezokolicznika -an, np.: goftan > goft. Określenie tematu czasu teraźniejszego jest bardziej złożone. W przypadku czasowników regularnych – tj. zakończonych na -id(an) – będzie to temat czasu przeszłego po odjęciu -id, np.: porsidan ‘pytać’ > pors-. Czasowniki regularne stanowią jednak nieliczną grupę.
Gramatyka języka perskiego jest zbliżona do gramatyki języka angielskiego pod względem ilości czasów. W języku perskim nie występuje rodzaj przymiotnika i rzeczownika oraz przypadki. Przymiotniki zazwyczaj następują po rzeczowniku, który modyfikują i nie muszą zgadzać się co do rodzaju lub liczby. Koniugacja czasownika jest prowadzona przez wszystkie osoby, co pozwala na pominięcie zaimka w zdaniu. Każdy czasownik ma rdzeń, który łączy się z odpowiednimi przedrostkami i przyrostkami, aby wskazać czas i zgodność z podmiotem. W języku perskim rzadko stosuje się liczbę mnogą. Perski należy do grupy języków satemowych.