W okresie powojennym pracował w branży medialnej. Był początkowo wydawcą głównie niskonakładowych miesięczników. Sukces komercyjny odniósł, zakładając w 1950 periodyk motoryzacyjny „L'Auto-Journal”. Następnie przez zawiązaną kompanię Socpresse zaczął skupywać kolejne tytuły prasowe, początkowo głównie gazety lokalne i regionalne (m.in. „La semaine de l'Oise”). Skuteczność w przejmowaniu prasy przyniosła mu w późniejszych latach żartobliwy przydomek „Le Papivore”, stanowiący grę słów pożeranie i gazety.

Powrócił również do działalności politycznej był początkowo związany z Partią Radykalną, następnie z lewicową koalicją FGDS, zaś pod koniec lat 60. z gaullistowską Unią Demokratów na rzecz Republiki. Później współpracował z centrystami, działał w ramach Unii na rzecz Demokracji Francuskiej. W 1953 został merem miejscowości Ravenel, a w 1955 radnym departamentu Oise. W 1956 został wybrany na deputowanego do Zgromadzenia Narodowego z ramienia radykałów, ze wsparciem m.in. SFIO. Jego wybór został unieważniony po parlamentarnej debacie, w której krytykowano go za faszystowską przeszłość. Robert Hersant jeszcze w tym samym roku odzyskał mandat poselski, wygrywając wybory uzupełniające. Wykonywał go do końca kadencji w 1958, a następnie w okresie V Republiki w latach 1958–1978 i 1986–1988.