W latach 1945–1950 studiował historię i socjologię w Uniwersytecie Jagiellońskim, biorąc równocześnie żywy udział w działalności społecznych i naukowych organizacji studenckich: pełnił między innymi funkcje prezesa Koła Historyków Studentów UJ i przewodniczącego „Caritas Academica” w Krakowie. Wybrał specjalizację mediewistyczną pod kierunkiem prof. Józefa Widajewicza. W 1952 r. uzyskał stopień doktora filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1951 r. zatrudniony na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim jako asystent, następnie adiunkt. Mianowany docentem w 1953 r., profesorem nadzwyczajnym w 1969 r., a profesorem zwyczajnym w 1986 r. W latach 1957–1959 i 1966-68 był prodziekanem, a w latach 1974-1981 dziekanem Wydziału Nauk Humanistycznych KUL. Kierownik Katedry Nauk Pomocniczych i Metodologii Historii, promotor 135 magisteriów i 4 doktoratówBiogramy pracowników naukowo-dydaktycznych, [w:] Księga Pamiątkowa w 75-lecie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, red. M. Rusecki, Lublin 1994, s. 472..