W przegranej bitwie na polach wsi Kruszyna i Nieznanice (29 sierpnia) jego pułk ocalał, bo nie uległ panice.
27 września 1863 kroniki odnotowują potyczkę jego oddziału flankierskiego z Rosjanami z Kalisza pod wodzą Kondratienki w rejonie Skęczniewa – Miłkowic. 6 października oddział kawalerii Słupskiego (240 koni) walczył pod Wiewcem z tym samym przeciwnikiem, a płk Słupski szarżował wówczas na czele oddziału z pałaszem w ręku. 15 października jego oddział i podporządkowana mu partia płk. A. Matuszewicza walczyły w Rudnikach z oddziałem moskiewskim dowodzonym przez kpt. Wendorfa. W tym samym dniu, ale już w Kowalach, dwa plutony flankierskie Słupskiego zaatakowały 25 „objeszczyków” (straży granicznej). W czasie odwrotu przez Mokrsko, Naramice, Świątkowice, Dymki oddział dotarł w rejon wsi Starce, pod którą doszło do bitwy. W tej bitwie Słupski, poturbowany przez konia, zdał dowództwo Matuszewiczowi, a sam opuścił oddział. Nie wiadomo jakie były jego dalsze losy.
Literatura Ruszkowski A., Ci, którzy dowodzili... w 1863-64 r., cz. III, „Na Sieradzkich Szlakach” 1989 nr 2/14, s. 9–21. Zieliński S., Bitwy i potyczki 1863-64 r., Rapperswil, 1913.
Przypisy
Kategoria:Pułkownicy powstania styczniowego Kategoria:Dowódcy oddziałów powstania styczniowego