Języki kreolskie (, od lub ) – ogólne określenie niepowiązanych ze sobą języków etnicznych rozwiniętych zazwyczaj na bazie języków europejskich kolonistów (głównie angielskiego, francuskiego, portugalskiego, hiszpańskiego czy niderlandzkiego) z dużym dodatkiem elementów przejętych z języków ludności tubylczej. Języki kreolskie powstawały m.in. w okresie handlu niewolnikami, gdy sprowadzani z Afryki do Ameryki niewolnicy, wywodzący się z różnych grup etnicznych, komunikowali się z plantatorami oraz między sobą przy użyciu uproszczonych form języków europejskich.
Kształtują się jako konsekwencja niepełnego opanowania języka. Według często przytaczanej propozycji są to języki pidżynowe, które przeszły proces natywizacji (zostały przyjęte przez pewną grupę ludności jako język ojczysty), choć część lingwistów (np. Salikoko Mufwene) uznaje, że do kształtowania się języków kreolskich i pidżynowych może dochodzić w różnych okolicznościach społecznych. Języki kreolskie, w odróżnieniu od pidżynów, mają dobrze rozwinięte słownictwo i strukturę gramatyczną. Języki kreolskie bywają wyróżniane zarówno na podstawie kryterium struktury językowej, jak i na podstawie kontekstu społeczno-historycznego, w którym powstają.