335–344.
W latach 1841–1843 wydał obszerny zbiór pieśni ludowych i podań łużyckich pod tytułem Pjesnički hornych a delnych Łužiskich Serbow, mający podstawowe znaczenie dla etnografii łużyckiej.
W 1842 roku rozpoczął studia slawistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1845 roku nie kończąc ich wyjechał do Budziszyna. Ósmego kwietnia 1845 roku zorganizował spotkanie działaczy łużyckich na którym została podjęta decyzja o utworzeniu Macierzy Serbskołużyckiej – Maćica Serbska. Smoler utworzył i został redaktorem pisma organizacji, które otrzymało nazwę Časopis Towarstwa Maćicy Serbskeje. Na zakończenie zebrania, w którym wzięli udział m.in. H. Zejler, Korla Awgust Mosak-Kłosopólski, Křesćan Bohuwěr Pful, po występie chóru, który zakończył zebranie śpiewając niemieckie i słowiańskie pieśni, podjęto decyzję o organizowaniu corocznych koncertów, którym nadano nazwę Święta pieśni (spewanske swjedźenje). W 1847, wobec niemożności otrzymania stanowiska pastora na Łużycach, wyjechał do Lipska gdzie objął redagowanie pisma „Jahrbücher für slavische Literatur, Kunst und Wissenschaft”, którego twórca slawista J. P. Jordan wyjechał do Pragi. Mieszkając w Lipsku dorabiał jako korektor w wydawnictwie Brockhaus. W 1848 powrócił na stałe do Budziszyna zamieszkując na jego przedmieściu Seidau (obecnie w granicach Budziszyna).