Związana z tym odpowiedzialność wymagała przestrzegania przez księży nienagannego trybu życia. Z tego powodu zobowiązano kapłanów do przestrzegania celibatu, zwalczano symonię oraz uregulowano wybór papieża (dekret In Nomine Domini z 1059 roku). Spór Na synodzie w 1075 papież Grzegorz VII potwierdził dotychczasowe reformy poprzedniego papieża. W istocie oznaczało to, że władza zwierzchnia będzie należała do papieża. Grzegorz VII zawarł swoje zamierzenia w dokumencie o nazwie Dictatus papae (z 3 lub 4 marca 1075 roku), zawierającym 27 tez poświęconych polityce i zasadom, którymi powinien kierować się Kościół. Były to m.in.: papież mógł intronizować i detronizować władców świeckich, w tym również cesarzy; papież stoi również wyżej w hierarchii kościelnej od metropolitów; mógł również wyjmować spod posłuszeństwa poddanych władców, którzy postępowali niegodziwie; papież dzierżył insygnia władzy cesarskiej.
To właśnie przyczyniło się do konfliktu z Henrykiem IV, który dążył do zwierzchnictwa nad papiestwem i wpływu na wybieranie papieży.