Przez polskich geografów Brdarowe Grapy zaliczane są do Tatr Wysokich, przez część słowackich do Tatr Zachodnich. Dawniej wraz z całymi Kopami Liptowskimi były wypasane. Od 1948 r. stanowią niedostępny dla turystów obszar ochrony ścisłej TANAP-u. Ich trawiaste partie stopniowo zarastają lasem i kosodrzewiną.
Nazewnictwo Istnieją dwie wersje nazewnictwa szczytów Brdarowych Grap. Wcześniejsza wyróżnia jedynie trzy obiekty: Wielką i Małą Brdarową Grapę oraz Brdarową Dzwonnicę. Jest ona stosowana w literaturze słowackiej oraz części źródeł polskich (m.in. w Wielkiej Encyklopedii Tatrzańskiej Paryskich). Zgodnie z tą wersją, nazwą Mała Brdarowa Grapa określa się kulminację o wysokości 1822 m, a jako Brdarowa Dzwonnica – tę o wysokości 1722 m.
Nowsze nazewnictwo, zastosowane w Atlasie Satelitarnym Tatr oraz w szczegółowym przewodniku Władysława Cywińskiego, zmienia określenie szczytu 1822 m na Pośrednią Brdarową Grapę, przesuwając jednocześnie nazwę Mała Brdarowa Grapa na wzniesienie 1722 m, a Brdarową Dzwonnicę – na dotychczas bezimienną, pierwszą od strony Doliny Cichej, kulminację o wysokości 1701 m.
Przypisy Władysław Cywiński. Szpiglasowy Wierch. Przewodnik szczegółowy, tom 11. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2005, .
Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, .
Kategoria:Granie i grzbiety Tatr Wysokich Kategoria:Granie i grzbiety słowackich Tatr