Buccaneer był jednosilnikowym średniopłatem o klasycznej konstrukcji budowanym w trzech wersjach różniących się jedynie silnikiem. Wersja dla marynarki wojennej używała silnika Wright R-2600 o mocy 1200 KM (895 kW). Przewidziano także wersję dla US Army Air Corps A-34, lecz nie została zamówiona.
Samoloty te w toku swojej służby nie były używane bojowo. W USA były używane jako szkolno-treningowe w lotnictwie Marines. W ramach umowy Lend-Lease Act samoloty tego typu dostarczono także do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymały oznaczenie Bermuda. Do służby trafiły w lipcu 1942 roku. Bermudy w RAF-ie wykorzystywano do celów pomocniczych – jako samoloty treningowe oraz do holowania celów powietrznych. Pięć egzemplarzy wyposażonych w silniki Cyclone zostało dostarczonych do brytyjskiego Fleet Air Arm w celach testowych.
Uzbrojenie 2× karabiny maszynowe 12,7 mm w kadłubie 2× karabiny maszynowe 7,62 mm w skrzydłach 2× karabiny maszynowe 7,62 mm strzelające do tyłu do 454 kg bomb thumb|left|SB2A Buccaneer w barwach Royal Air Force na lotnisku thumb|left|Brewster SB2A Buccaneer na lotnisku w 1941 r. thumb|left|Silnik Wright Cyclone R-2600 eksponowany w MLP w Krakowie
Zobacz też Blackburn Buccaneer – brytyjski bombowiec o tej nazwie
Przypisy
SB2A SB2A Kategoria:Amerykańskie samoloty pokładowe Kategoria:Samoloty bombowe z napędem śmigłowym