1947 – R.F. Vollmann, szwajcarski ginekolog, opublikował opracowanie o metodzie termicznej pt. "Płodność i wykres temperatury kobiety". Była to pierwsza publikacja zawierająca reguły metody termicznej dla użytkowników.
1950 – W Norwegii ukazała się monografia na temat śluzu szyjkowego napisana przez P. Bergmana.
1950 – Gerhard Karl Döring, niemiecki ginekolog, opisał po raz pierwszy sposób określania przedowulacyjnej fazy niepłodności na podstawie krzywej termicznej (reguła Döringa).
1952 – Josef Rötzer, austriacki ginekolog, rozpoczął badania nad naturalnym planowaniem rodziny. Początkowo zajmował się metodą termiczną. Gdy po kilku miesiącach żona zwróciła mu uwagę na wydzielanie się śluzu, połączył obserwacje objawów płodności z pomiarem temperatury tworząc pierwszą metodę objawowo-termiczną.
1957 – Jan Gerhard Hendrik Holt, holenderski położnik, wydał książkę o metodzie termicznej, zwanej od jego nazwiska metodą Holta.
1962 – Edward Keefe, amerykański ginekolog, w pracy pt. "Rozpoznawanie dni możliwej płodności za pomocą samoobserwacji szyjki macicy" opisał samobadanie szyjki macicy.
1963 – John Marshall, angielski neurolog, wydał książkę na temat metody obliczeniowo-termicznej będącej połączeniem metody kalendarzowej i termicznej.