Pochodzenie Zachowało się niewiele informacji na temat tej grupy języków. Wiadomo, że był używany na południu Wielkiej Brytanii na przełomie czwartego i piątego wieku, w czasie ekspansji Imperium Rzymskiego. Język zawierał wiele zapożyczeń z łaciny jak również elementy gramatyki tego języka, które były używane nawet w administracji. Bezpośredni wpływ na tę sytuację miały legiony rzymskie stacjonujące w tej części wyspy do roku 410. W wyniku ekspansji kultury anglosaskiej na wyspie (V wiek), ludność posługująca się tym językiem została przesiedlona na zachodnie części wyspy (Walia, Kornwalia) i wyemigrowała do Bretanii (północno-zachodnia Francja). Z powodu przewagi liczebnej nowych osadników język brytański zaczął wychodzić z użycia a rdzenna ludność przejęła ich język. Miało to miejsce zaraz po wyodrębnieniu się z tego języka odmiany kornijskiej i bretońskiej, około X-XI wieku.
Dowody istnienia języków brytańskich Wiedza na temat języków brytańskich pochodzi głównie z monet wybitych w okresie używania tych języków, oryginalnych inskrypcji pisarzy oraz nazw miejsc, imion i nazwisk zachowanych przez pisarzy z tego okresu.