Do 1955 roku P.R. Sarkar wiódł normalne życie. Pracował jako urzędnik kolejowy w Dźomalpurze, jednocześnie nauczając filozofii i inicjując kolejnych uczniów. Wtedy to założył oficjalnie Ananda Marga (z sanskrytu – „Ścieżka Błogości”) – społeczno-duchową organizację, której założeniem jest „samorealizacja i służenie innym”. W 1962 P.R. Sarkar zainicjował pierwszego aćarję – osobę znającą wyższe praktyki tantry, mogącą nauczać innych praktyk jogi. W 1966 roku stworzył regułę mniszą, dzięki której wielu aćarjów poświęciło się całkowicie pracy dla organizacji. W tym też roku opuścił Jamalpur i wyjechał do Anandanagar w Zachodnim Bengalu.

Kontrowersje Sarkar spotkał się z dużą krytyką głównie ze względu na swe rewolucyjne poglądy, które sprzeciwiały się ortodoksyjnemu systemowi kastowemu. Każdy inicjowany w Ananda Mardze musiał porzucić wszelkie uprzedzenia do ludzi z innych kręgów społecznych oraz zgolić (mężczyźni) charakterystyczny dla kasty braminów kosmyk włosów. W 1959 roku rozpoczął wykłady o społeczno-ekonomicznej teorii (PROUT), jaka otwarcie występowała przeciwko sprawującej wówczas w Zachodnim Bengalu władzę Partii Komunistycznej. To spowodował, że wokół osoby Sarkara narosło wiele kontrowersji.