Teoria nadprzewodnictwa Ginzburga-Landaua jest użyteczna kiedy zjawiska w skali mikro są nieistotne do przewidzenia zjawisk zachodzących w nadprzewodniku. Opiera się na rozumowaniu zbliżonym do stosowanego w termodynamice, czyli nauce o procesach cieplnych w gazach. Pojawiają się w niej parametry takie jak masa efektywna oraz ładunek efektywny, którym odpowiada masa pary Coopera, czyli dwóch sparowanych elektronów oraz ładunek elektronu. Teoria nadprzewodnictwa Ginzburga-Landaua nie wyjaśnia dlaczego parametry te mają akurat taką postać i dopiero dzięki BCS można zrozumieć podstawy fizyczne zjawiska.
Energia swobodna Teoria nadprzewodnictwa Ginzburga-Landaua została oparta na wcześniejszej teorii Landaua dotyczącej przejścia fazowego drugiego rzędu. Energia swobodna nadprzewodnika w okolicy przejścia fazowego może być wyrażona jako zespolony parametr rzędu który opisuje poziom nadprzewodnictwa.
W teorii Ginzburga-Landaua postuluje się lagranżjan pola tzn.: (*)
gdzie: – operator nabla, – lagranżjan układu nadprzedwonika, – zredukowana stała Plancka, i – stałe empiryczne, czyli dobrane tak, aby najlepiej pasowały do pomiarów, – masa spoczynkowa elektronu.
Minimalizując metodą wariacyjną energię swobodną dla takiego pola otrzymujemy zależność opisaną równaniem: (**)