New Haven, porażka ze Stefanem Edbergiem), osiągnął ponadto półfinały w Wellington, Scottsdale, Waszyngtonie, Canadian Open i Lyonie. Na US Open dotarł do 4 rundy, ulegając w pięciu setach Michaelowi Changowi (pokonał tego gracza wcześniej w sezonie). Na turnieju w New Haven pokonał 5. zawodnika rankingu światowego, Gorana Ivaniševicia. Wyniki te zapewniły mu najwyższą pozycję rankingową w karierze – w październiku 1992 został sklasyfikowany na 11. miejscu na świecie.
W sezonie 1993 Washington grał nieco mniej skutecznie, ale osiągnął kolejne 2 finały, w tym w Key Biscayne (przegrał z Pete’em Samprasem). Regularne starty w najważniejszych turniejach (Australian Open i French Open 4 runda, Wimbledon 2 runda, US Open 3 runda) zapewniły mu miejsce w niepunktowanym, ale dobrze płatnym Pucharze Wielkiego Szlema w Monachium, gdzie odpadł w pierwszym meczu z Michaelem Stichem. Udany występ zaliczył nieco wcześniej na dużym turnieju halowym w Sztokholmie, gdzie osiągnął półfinał po zwycięstwach m.in. nad Amosem Mansdorfem, Borisem Beckerem (trzeciego zawodnika rankingu Washington pokonał 6:1, 6:3) i Wayne’em Ferreirą.