Natsume nie zamierzał pisać dalszego ciągu, ale Takahama i czytelnicy nakłonili go do kontynuacji.
Od 1907 r., po objęciu stanowiska kierownika działu literackiego gazety Asahi Shimbun, poświęcił się wyłącznie twórczości literackiej jako powieściopisarz i eseista, zyskując sławę jednego z najwybitniejszych pisarzy Japonii nowożytnej. Głównym motywem jego dzieł jest samotność człowieka we współczesnym świecie, niemożność znalezienia pełnego zrozumienia nawet u ludzi najbliższych.
Twórczość Wagahai wa neko de aru 吾輩は猫である (1905; wyd. pol. Jestem kotem, 1977, 2006) Nowaki 野分 (1907; dosł. Jesienny wiatr) Botchan 坊つちやん (1906; wyd. pol. Panicz, 2009) Kusamakura 草枕 (1906; dosł. Poduszka z trawy) Gubijinsō 虞美人草 (1907; dosł. Mak polny) Sanshirō 三四郎 (1908; wyd. pol. 2003) Sorekara それから (1909; dosł. Później) Mon 門 (1910; wyd. pol. Wrota, 2016) Kōjin 行人 (1912–1913; dosł. Przechodzień) Kokoro こゝろ (1914–1915; wyd. pol. Sedno rzeczy, 1973) Meian 明暗 (1916; wyd. pol. Światło i mrok, 2016)
Przypisy