Język licyjski (właściwie likijski, lic. 𐊗𐊕𐊐𐊎𐊆𐊍𐊆 trm̃miliPrzymiotnik oznaczający „licyjski” – trm̃mili – oraz nazwa Licji – Trm̃mis – znalazły też swoje odbicie w źródłach greckich, m.in. u Herodota, który pisał: „Jak długo Sarpedon nad nimi panował, zwali się Licyjczycy tym imieniem, które ze sobą przynieśli i którym dziś jeszcze nazywani są przez okoliczne ludy, to jest Termilami (gr. Τερμίλαι)” (Dzieje, I 73, tłum. S. Hammer).) – wymarły język indoeuropejski, z podrodziny języków anatolijskich. Posługiwano się nim na terenie Licji (lic. trm̃mis; gr. Λυκία; Lukka znana z tekstów hetyckich), górzystym obszarze w południowo-zachodniej Anatolii leżącym między Karią na zachodzie a Pamfilią na wschodzie. Centrum obszaru stanowiła dolina rzeki Ksantos (wsp. Eşen Çayı/Koca Çayı) i ośrodek miejski o tej samej nazwie. Język poświadczony jest przede wszystkim na inskrypcjach (w liczbie ponad 200), głównie nagrobnych, oraz monetach (ok. 200), pochodzących z okresu V/IV w. p.n.e. Używany był od czasu odłączenia się od pozostałych języków z grupy luwickiej do epoki hellenistycznej, kiedy to kultura i język licyjski zaczęły zanikać na skutek hellenizacji po podboju Azji Mniejszej przez Aleksandra Wielkiego (334–333 r.