thumb|Wyobrażenie wiatru eteru Eter (, aithḗr) – historyczny termin odrzucony przez współczesną naukę, definiujący byt (materię, ośrodek, żywioł), w którym miały rozchodzić się fale elektromagnetyczne, w tym światło.
Koncepcja eteru pojawiła się i była rozwijana wraz z odkryciami świadczącymi, że światło jest falą. Najbardziej była rozwijana i jednocześnie krytykowana w XIX wieku, wraz z rozwojem elektrodynamiki. Teza została obalona na początku XX w. z powstaniem szczególnej teorii względności.
Filozoficzne początki
Koncepcja eteru wywodzi się ze starogreckiej koncepcji żywiołów jako podstawowych składowych świata materialnego. Eter był „piątym żywiołem” wprowadzonym przez Arystotelesa, niewystępującym na powierzchni Ziemi, lecz budującym ciała niebieskie i zapewniającym ich ciągły ruch okrężny.
Eter występował w filozofii przyrody aż do XVIII w. Pełnił ważną funkcję jeszcze w początkach nauki nowożytnej, u Kartezjusza. Odrzucał on atomizm, przyjmował, że materia jest ciągła, a przestrzenie między rzeczami wypełnia właśnie eter. Miał on też być odpowiedzialny za magnetyzm i przyciąganie ziemskie.