Drugą serię stanowiły księgi, do których wpisywano dokumenty o charakterze niewieczystoksięgowym i zwano je „acta castrensia (nazwa rejonu) relationum” (księgi relacji). Wpisywano tam akty plenipotencji, pożyczek, testamentów, zastawów, posagów, taryf podatkowych, lauda (czyli uchwały sejmików), instrukcje. W końcu XVII wieku jedna księga mogła zawierać wpisy z dziesięciu lat, a w połowie XVIII wieku, trzeba było zakładać nową księgę co roku. Księgi relacji były znacznie węższe od ksiąg transakcji i zwano je powszechnie „dudkami”.
W miarę zwiększania się liczby transakcji zaczęto od XVI wieku stosować podziały ksiąg na kategorie:
inskrypcje – akty prawne szczególne o charakterze wieczystym (zazwyczaj dotyczące nieruchomości) relacje – zeznania urzędników o dokonanych czynnościach prawnych np. z dostarczenia pozwu, wprowadzenia w posiadanie (wpisywano do nich przy okazji też np. teksty testamentów) protestacje (manifestacje) – skargi na dokonane przestępstwa akty publiczne – m.in. sejmowe i sejmikowe