Po bitwie pod Wagram Karol nie brał już udziału w znaczących działaniach wojen napoleońskich.
Jako strateg wojskowy, Karol potrafił z powodzeniem przeprowadzać skomplikowane i ryzykowne manewry wojsk. Jednakże Carl von Clausewitz krytykował jednak jego sztywność i przywiązanie do strategii „geograficznej”. Wielu Austriaków wspomina jednak Karola jako bohatera wojen rewolucji francuskiej i napoleońskich.
Młodość i początek kariery Karol urodził się we Florencji w Toskanii. Jego ojciec, ówczesny Wielki Książę Toskanii, hojnie pozwolił bezdzietnej ciotce Karola, arcyksiężniczce Marii Krystynie Habsburg i jej mężowi Albertowi Sasko-Cieszyńskiemu, adoptować i wychować chłopca w Wiedniu. Karol spędził młodość w Toskanii, w Wiedniu i w Austriackich Niderlandach, gdzie rozpoczął karierę wojskową w wojnach rewolucyjnej Francji. Dowodził brygadą w bitwie pod Jemappes (1792), a w kampanii 1793 wyróżnił się w akcji pod Aldenhoven i bitwie pod Neerwinden. W tym samym roku został gubernatorem Niderlandów Austriackich, urząd, który utracił wraz z okupacją Niderlandów przez francuskich rewolucjonistów w 1794 roku. W roku, w którym został gubernatorem, otrzymał również stopień wojskowy porucznika feldmarszałka. Wkrótce potem kolejny awans sprawił, że został mianowany Feldzeugmeister (odpowiednik generała porucznika).